BÖCEK İNANIŞI
-İZMİR-
Çok küçükken çok büyük Allah Baba’dan çok korkardık.
Annem sık sık, “Sana zarar vermeyen canlıya sen de zarar verme.” derdi. Anlamazdım. “Vermem.” derdim yalnızca.
“Peki, böceklere?”
“Eğer sana zarar vermiyorlarsa…”
“Ya hamamböcekleri, dikenli karafatmalar, o her tarafımı saran kanatlı karıncalar, uğur böcekleri?”
“Onlara da, hiçbirine, hiçbirine zarar verme.”
“Ezmeyeyim mi yani?”
“Ezme.”
“Ya beni ısırırlarsa?”
“Isırmazlar.”
“Anne, geçen babam bir hamamböceğini ezdi!”
Yıllar sonra, annemin o anda yüzünü buruşturduğunu anımsıyorum. Kaşlarının çatıldığını, gözlerindeki çizgilerin belirginleştiğini, alnındaki mavi damarın kabardığını… Sanki o sırada gözlerinin önünden koca, kapkara bir hamamböceğinin ezildikten sonra bıraktığı o iğrenç kalıntılar geçiyor. Kulaklarında, kabuğunun çıkarttığı o tuhaf, mide bulandırıcı “çatırrrtt!” sesi yankılanıyor.
“Sen ezme, yavrum.”
“Tamam.” deyip başımı sallıyor ve Şirin Baba’nın neşeli, mavi yüzüyle Şirinler’in şirin, mantar evlerden mürekkep köyünü izlemeye devam ediyorum. Kahverengi gözlerimi sonuna kadar açıyor ve ince parmaklarımı bilmem kaçıncı kez ağzıma daldırıyorum.
“Onları öldürürsem Allah Baba günah yazar.”
“Ateşte yanarım.”
Gargamel, yine her zamanki muzipliği ve iticiliğiyle birkaç Şirin’i daha yakalıyor. Ekranda, Gargamel’in devasa boyuttaki kedisi Azman’ın bıyıklı suratı deviniyor.
“Şirin Baba! Şirin Baba! Kurtar bizi!”
Üst kısmına kapkara bir valfin takıldığı yeşil şişenin üzerindeki birkaç hamamböceği, sinek ve karınca çoktan nalları dikmiş gibi gözüküyor. Yeşil şişenin üzerine beyaz puntolarla yazılmış yazı açık ve net:
“Böceklere Karşı.”
“Ama annem demişti ki…” diye başlamak geliyor içimden.
“Allah Baba?”
